Thursday, May 10, 2007
Sunday, April 01, 2007
Siete nel territotio del Gallo Nero!
Gracias a Peppe, o noso colega Siciliano, tivemos a oportunidade de dar unha volta pola zona do Chianti na Toscana. O seu veciño, claramente recoñecible por superar a os 70, fixonos de guía por algúns dos mosteiros e castelos da zona.
Gracias a Peppe, o noso colega Siciliano, tivemos a oportunidade de dar unha volta pola zona do Chianti na Toscana. O seu veciño, claramente recoñecible por superar a os 70, fixonos de guía por algúns dos mosteiros e castelos da zona.
Aqui adxunto algunhas fotos do viaxe, o pandiña branco de Peppe, as paredes decoradas co mapa da rexión nun dos castelos, fotos dalgunhas das vilas que visitamos e foto de grupo.
Estamos Mario e máis eu, Juan (galego afincado en Roma), Nick e Fleur (Bristol, UK), Antonio (Nápoles), e de xeonllos, Peppe e o noso guía do cal non recordo o nome pero que se fixo querer cas súas historias e relatos de mocidade. Un día fantástico pese o frío.
Wednesday, March 28, 2007
Una Gita per l'Italia
Aìnda que so puiden pasar un dìa en Roma, Juan foi todo un anfitriòn e levoume a dar unha voltiña "impratiCabile". Gracie milla per un meriggio clamoroso.
O Mèrcores tocoume facer de guìa turìstico en Siena para dous amigos Ingleses, Nick e Fleur porque todos os rapaces tiñan clase. Pasamolo moi ben, pese o frìo que facìa.
Interior do Duomo (ou catedral) de Siena. Todas columnas e o chan estàn decoradas con mosaicos en màrmore.
Vista da cidade dende o edificio do ayuntamiento, (Il Comune).
Aìnda que so puiden pasar un dìa en Roma, Juan foi todo un anfitriòn e levoume a dar unha voltiña "impratiCabile". Gracie milla per un meriggio clamoroso.
O Mèrcores tocoume facer de guìa turìstico en Siena para dous amigos Ingleses, Nick e Fleur porque todos os rapaces tiñan clase. Pasamolo moi ben, pese o frìo que facìa.
Interior do Duomo (ou catedral) de Siena. Todas columnas e o chan estàn decoradas con mosaicos en màrmore.
Vista da cidade dende o edificio do ayuntamiento, (Il Comune).
Piazza il Campo e fachada del Comune di Siena.
Sunday, March 25, 2007
Saturday, February 24, 2007
Tuesday, January 30, 2007
La Vida :
Principio de la Destrucción Creadora I
Proceso de destrucción por la introducción de innovaciones, un mundo cambiante y de novedad continua. Los individuos que no se adapten a las nuevas condiciones no van a sobrevivir.
Proceso creador porque va a difundir sus beneficios a toda la humanidad.
Principio de la Destrucción Creadora I
Proceso de destrucción por la introducción de innovaciones, un mundo cambiante y de novedad continua. Los individuos que no se adapten a las nuevas condiciones no van a sobrevivir.
Proceso creador porque va a difundir sus beneficios a toda la humanidad.
Wednesday, January 17, 2007
Friday, January 12, 2007
Tuesday, January 09, 2007
Saturday, December 02, 2006
Thursday, November 30, 2006
Friday, November 03, 2006
11 08 04
Dicen que es lo mejor que podía pasarnos y sé que tomar la decisión contraria solo hubiese conseguido que la distancia jugase con nosotros hasta hacernos el alma añicos.
Dicen que durante todo este tiempo nunca te amé pues solo fuiste mi ideal, y aún es hoy cuando la gula de mi imaginación no parece querer saciarse.
Dicen que esperé durante años a que te disfrazases con ese traje de ser fantástico que inventé cuando siempre supe que no tendrían tu talla y te quedaría grande.
Me han dicho que yo sí me amoldé a ti mientras me esculpías a tu antojo con tus manos de canela.
Dicen que he cambiado e incluso tú me has dicho que ya no soy la misma, aunque yo creo estoy empezando vivir como me gusta.
Me han dicho que me vale cualquiera y yo creo que ahora estoy empezando por fin a tener criterio.
Me han dicho que ha llegado la hora de volar sola y creo que tienen razón.
Dicen que es lo mejor que podía pasarnos y sé que tomar la decisión contraria solo hubiese conseguido que la distancia jugase con nosotros hasta hacernos el alma añicos.
Dicen que durante todo este tiempo nunca te amé pues solo fuiste mi ideal, y aún es hoy cuando la gula de mi imaginación no parece querer saciarse.
Dicen que esperé durante años a que te disfrazases con ese traje de ser fantástico que inventé cuando siempre supe que no tendrían tu talla y te quedaría grande.
Me han dicho que yo sí me amoldé a ti mientras me esculpías a tu antojo con tus manos de canela.
Dicen que he cambiado e incluso tú me has dicho que ya no soy la misma, aunque yo creo estoy empezando vivir como me gusta.
Me han dicho que me vale cualquiera y yo creo que ahora estoy empezando por fin a tener criterio.
Me han dicho que ha llegado la hora de volar sola y creo que tienen razón.
Thursday, November 02, 2006
Monday, September 25, 2006
Cando entrou na miña vida, aínda non levantaba máis dun metro do seu chan enmoquetado de vida e ilusións. Conquistoume un día calquera ca súa casiña de bonecas, e non volvín a vela ata un par de anos máis tarde, cando a casualidade ou o destino a trouxo de novo sen preaviso.
Ese día chamou a miña porta tímidamente, vestida con pantalóns brancos e unha cinta roxa que lle recollía o pelo á taza. Aquel día foi o primeiro que miña nai lle abriu á porta e o primeiro que xogamos incansables ata que Fistón asomou o fuciño na esquina da rúa. Foi o primeiro de moitos seráns de recoller rans, pelexar cos rapaces e de cabanas de mimosas.
Aquel día seu irmán xogou a perseguirnos con coitelos e sables de guerra mentres nós voabamos escaleiras abaixo con berros desacougados, as mesmas escaleiras que algún día marcaron a súa barbilla con cicatrices que aínda hoxe perduran.
Era unha rapaza escuálida e con colmillos. Tiña mans máxicas cas que podía recoller obxetos sen necesidade de agarralos. Pasaba o día soa e buscaba compañía pra cubrir ausencias. Obedecía sin rechistar e lle falaba con voz melosa ós seus aínda que se desmelenaba tan pronto como se pechaba a porta.
Cada día esperaba ansiosa a que pasase a hora da sesta e cando as agullas marcaban as cinco e media corría a buscarme. Fumos compañeiras de feridas de carne e de alma e me regalou mil noites de verán e o té en leite.
Soubo perdonar todos os meus desplantes, e que me pechase na miña cuncha de mentiras durante moitos anos, aínda cando o seu maior erro foi matar de fame un caracol.
Aparcando á inocencia case sen darnos conta chegou a primeira copa, o primeiro mozo, e a primeira de moitas bágoas por ese tipo de xente que nunca paga a pena.
Quizáis por proximidade, por roce ou por casualidade sempre estivo diante mentres discurrían os momentos máis importantes da miña vida, esbozando sorrisos aínda cando era imposible ocultar a desesperación.
Recordo que comecei a lle escribir esta carta hai máis de oito meses e a retomo neste esperanzador Septembro despois dunha tempada sen contacto.
Este blog, desde o que hoxe berro ó vento, foi adicado a ela na súa apertura. Non sei nin cómo nin porqué este vínculo se reforza na distancia.
Só sei que penso moito en tí.
Ese día chamou a miña porta tímidamente, vestida con pantalóns brancos e unha cinta roxa que lle recollía o pelo á taza. Aquel día foi o primeiro que miña nai lle abriu á porta e o primeiro que xogamos incansables ata que Fistón asomou o fuciño na esquina da rúa. Foi o primeiro de moitos seráns de recoller rans, pelexar cos rapaces e de cabanas de mimosas.
Aquel día seu irmán xogou a perseguirnos con coitelos e sables de guerra mentres nós voabamos escaleiras abaixo con berros desacougados, as mesmas escaleiras que algún día marcaron a súa barbilla con cicatrices que aínda hoxe perduran.
Era unha rapaza escuálida e con colmillos. Tiña mans máxicas cas que podía recoller obxetos sen necesidade de agarralos. Pasaba o día soa e buscaba compañía pra cubrir ausencias. Obedecía sin rechistar e lle falaba con voz melosa ós seus aínda que se desmelenaba tan pronto como se pechaba a porta.
Cada día esperaba ansiosa a que pasase a hora da sesta e cando as agullas marcaban as cinco e media corría a buscarme. Fumos compañeiras de feridas de carne e de alma e me regalou mil noites de verán e o té en leite.
Soubo perdonar todos os meus desplantes, e que me pechase na miña cuncha de mentiras durante moitos anos, aínda cando o seu maior erro foi matar de fame un caracol.
Aparcando á inocencia case sen darnos conta chegou a primeira copa, o primeiro mozo, e a primeira de moitas bágoas por ese tipo de xente que nunca paga a pena.
Quizáis por proximidade, por roce ou por casualidade sempre estivo diante mentres discurrían os momentos máis importantes da miña vida, esbozando sorrisos aínda cando era imposible ocultar a desesperación.
Recordo que comecei a lle escribir esta carta hai máis de oito meses e a retomo neste esperanzador Septembro despois dunha tempada sen contacto.
Este blog, desde o que hoxe berro ó vento, foi adicado a ela na súa apertura. Non sei nin cómo nin porqué este vínculo se reforza na distancia.
Só sei que penso moito en tí.
Sunday, September 24, 2006
Thursday, September 21, 2006
I wanna be a journalist...
Los bomberos de la Comunidad de Madrid rescataron ayer a una vaca, llamada Portuguesa, de un barranco al que cayó hace tres días. El dueño la localizó en la chorrera de San Mamés, situada en medio de un pinar muy escarpado. El Grupo Especial de Rescate (GERA) trasladó a Portuguesa en helicóptero, colgada de unos arneses. El animal ya pasta tranquilamente en compañía de otras vacas, con tan solo unas magulladuras.
Los bomberos de la Comunidad de Madrid rescataron ayer a una vaca, llamada Portuguesa, de un barranco al que cayó hace tres días. El dueño la localizó en la chorrera de San Mamés, situada en medio de un pinar muy escarpado. El Grupo Especial de Rescate (GERA) trasladó a Portuguesa en helicóptero, colgada de unos arneses. El animal ya pasta tranquilamente en compañía de otras vacas, con tan solo unas magulladuras.
Friday, September 15, 2006
Tuesday, September 12, 2006
Subscribe to:
Posts (Atom)
